دو چشم و یه دهن

سلام سینما

2012-03-11T10:39:00.002-07:00

سلام.
و علیک و صد سلامِ دیگر.
امروز یعنی همین الآن فیلم سلام سینمای مخملباف رو دیدم. باید بگم بسیار زیبا و شیرین بود. کلی نقد تو سرمه که نمی خوام اینجا پیاده کنم. ولی شخص اول (اپیزود اول) و اپیزود یکی مونده به آخری و پسری که اکشن دوست نداشت منو جذب کردن....
من رو هیچکس نمی شناسه. البته چرا، آشناهای زیادی دارم... ولی مطمئنم در اون لحظه بهتر از دختر شونزده ساله ای که از سیزده سالگی عاشق سینما شد بازی می کنم...

سلام.
با درود فراوان.
حالم خوبه بعد از دیدن این فیلم.
فیلم زیبا بود و زیبا ترین فیلیمی که دیدم بود البته. تا قبل دیدن این فیلم دایره زنگی فیلم محبوبِ من بود. ولی الآن می تونم بگم سلام سینما فیلم محبوب من می باشه... نگاه مخملباف رو قبل از دیدن این فیلم هم دوست داشتم. برای مجیدی عزیز، کیارستمیِ بین المللی و حاتمی کیا و کیمیاییِ نسل قدیم و جدید، کاهانیِ نو و خیلی های دیگه احترام قائلم ولی جنس مخملباف زیبا تره... البته مقایسه ی شخصیت های نامبرده کار بسیار مشکلی برای منِ بنده حقیره است حداقل. توصیه می کنم این محصول سال 73 رو از دست ندید.

سلام.
ارز یا عرز ادب یا عدب.
رویاهای من تو این فیلم مقایسه می شه. عغده یا عقده ی این کار رو ندارم. ولی آرزوم فیلم سازی و نشون دادن افکارم و افکار هایی که دوست دارمه... با تمام یا طمام وجود. یک هفته ی عمرم رو فقط طهران یا تهران بودم و نود درصدش تو مسیر میدون . خیابان انقلاب،چهارراه ولیعصر، کارگر و میدون فردوسی گذشت. البته ربطش به نوشته رو نمی دونم. ولی اون جوونی که از چهارراه ولیعصر تا میز مخملباف رو مثل کور اومد دلمو لرزوند. در اپیزود یکی مونده به آخر مخملباف گفت: " سینما بیرحمه دخترم"، " آدم وقتی بدنیا می یاد گریه می کنه، وقتی می میره براش گریه می کنن، این وسطش هم باید خودش گریه کنه" و یا وقتی تو همون اپیزود دختر عینکی گفت: "دنیا باید منو بخندونه، چرا گریه کنم" یا در جایی که یکی گفت:"بچه محل ها می گن شبیه پُل نیومنم.... البته من که خودم ندیدمش، بقیه دیدن و می گن" و حتی جوابِ داده نشده به سوال دختر عینکی که پرسید:" شما هنرمند می مونی یا انسان؟" که البته مخملباف جوابش رو وقتی برای بار دوم دختر ها رو برگردوند در واقع داد: اینکه این دو رو می شه با هم داشت... یا حتی اون دختری که می خواست بره خارج و فهمید برای عشقش نمی تونه گریه کنه، و گفته مخملباف که گفت" عقت همین بود؟!"
این دیالوگ ها که گفتم تعجب، حیرت، خنده، اوج گریه و کمالِ بیننده فیلم رو به فکرش می یاره... همه مون مشابهِ این رفتار ها رو داشتیم... ولی اگه قبلش به خیلی هامون بگن که همین ها رو انجام بده می مونیم!!

سلام.
فقط سلام.
الآن فیلم سلام سینما رو دیدم. فیلمی از دهه هفتادِ شمسیِ عاشقان بازی، بی کارانی که به سینما رو آوردنو نشون می ده و البته زیبایِ اتاقِ تست بازیگری رو. الآن هم می خوام وقتی که من زن شدم رو ببینم.

سلام.
و خداحافظِ همه ی خواننده های احتمالیِ این متن.

18:39 | اروپای مرکزی، آلمان
11.03.2012

لیلاج

پ.ن.: البته تاریخ و اینا باز هم ثبت شده، موندم که چرا نوشتمش...

داخلِ خارجِ داخل

2012-02-12T14:35:00.001-08:00

اول پستِ لنگ‌دراز را بخوانید.

توجه. متنی که در ادامه می‌خوانید اصلا خنده آور نیست.

هرچه سعی می‌کنم مقاومت کنم نمی‌شود. دو سالی می‌شود که در هر جمعی خودم را اضافه می‌بینم و بقیه را دوستِ همدیگر. یعنی حس می‌کنم بقیه هم را می‌شناسند و فقط من آن وسط کسی را نمی‌شناسم. درست مثل دانش‌آموزی که تازه به کلاسی می‌رود و کسی را نمی‌شناسد و ترس از مسخره شدن دارد. همین قضیه با من صدق می‌کنه ولی در ابعادی بزرگتر. خیلی بزرگتر. ترس از مسخره شدن دارم. من آدمی هستم که به راحتی می‌توان مسخره‌اش کرد ولی مسخره پذیر نیستم. ترس از حرکت اشتباه دارم. ترس از خودنمایی، ترس از حرف زدن. ترس از خندیدن. ترس از راه رفتن. ترس از نظر دادن. این‌ها ترس‌هایی است که تا قبل از مهاجرت نداشتم. من الآن دیگر خارج هستم. خارج شدم. از داخل خارج شدم. فک کنم ایران جزو کمتر کشورهایی باشه که داخل و خارج خیلی اهمیت داشته باشه برایش. حتی برای مردم. به هر حال از نظر خیلی‌ها الان من دیگر آزاد هستم و هرکاری دلم بخواهد می‌کنم و عشق و حال سنگین است. درست است همین است ولی عشق و حال با کی؟ دو سالی هست که دوستانم از صفحه‌ی مانیتور بیرون نیامده‌اند و فقط می‌توان به جمله‌هایشان نگاه کرد. البته اگر شانس داشته باشید و بیست و دوم بهمن نباشد و اینترنت‌ها ریده نشده باشند می‌توانید با آن‌ها تصویری حرف بزنید و شاید جبرانِ آن‌موقع‌هایی که می‌رفتید بیرون را بکند، ولی نمی‌کند. ما برای آزاد شدن بهایی پرداخت کردیم که اوایل‌اش مفت بود. ولی هرچه می‌گذرد بعضی وقت‌ها حس می‌کنی چیزی رفته توی پاچه‌ات. من خودم کسی بودم که خانواده و آشناهایم را خیلی مهم نمی‌دانستم ولی مدتیست دلم برای لوس‌ترین و حوصله سربر ترین اتفاق‌ها در چارچوبِ دوستان تنگ شده. چیزی که من دادم در برابر آزادی دوستانم بود. دوستانی که خود می‌خواهند بی‌آیند بیرون. احتمالا آن‌ها هر لحظه حوصله‌شان سر می‌رود به من فکر می‌کنند که دارم عشق و حال می‌کنم و چه وضعیت خوبی دارم و همش در حال تفریح هستم. در صورتی که من این‌جا در خانه نشستم و به همان جمع‌های لوسشان فکر می‌کنم.
هرچه بدانی هیچ خبر است آن‌جا و هیچ‌کس برایت نریده ولی دلت می‌خواد برگردی. چون کم کم زرق و برق و آزادی برایت عادت شده. همان چیزهایی که به خاطرش آمدی بیرون.
از نظر بعضی‌ها دارد نفسم از جای گرم بلند می‌شود.
امروز پدرم داشت با عمه‌ام حرف می‌زد و من داشتم پشت وبکم موز سیب می‌خوردم، نمی‌خواستم دیده بشم. نمی‌دانم چرا ولی بی دلیل خودم را آن پشت قایم کرده بودم. داشت می‌گفت که پسرش سال دیگر کنکور داره و چه بدبختی‌ای داره می‌کشه برای درس خواندن. داشت می‌گفت قولِ ماشین داده بهش و این‌که گرانی بی‌داد می‌کند و ریده شده در مملکت. همه‌ی این‌ها را می‌شنیدم ولی با خودم گفتم اینا بلد نیستن زندگی کنن و داشتم خودم را گول می‌زدم که یعنی دارد زر می‌زند و هنوز جمعه‌ها نهار می‌روند همان چلوکبابی گرونه. داشت می‌گفت خانه‌مان را فروخته ولی انقدر عرض گران شده که خیلی ضرر می‌کنیم اگه ریال را تبدیل کنیم و بفرستیم ولی پدرم گفت اشکال ندارد. ما بدهی داریم و باید بدهی‌مان را صاف کنیم.
حال این روزگار من است. پدر مادرم بدتر هستند. با سن و سالی زیاد. با آن‌همه تجربه یکهو همه‌چیز را صفر کرده‌اند و اول دارند شروع می‌کنند. حالا دیگر من بزرگِ آن‌ها هستم و خیلی بد است که پدر مادرت محتاجِ تو باشند. این واقعا بد است که آن‌ها تصمیم گرفته‌اند دیگر زندگی نکنند تا تو بهتر زندگی کنی. پدرِ من با سنِ فلان نیامده برود اینترنت و یا کنسرتِ فلان. پدرم دارد پیر می‌شود. این‌ها را می‌بینی. می‌بینی که در تنهایی دارد پیر می‌شود. می‌بینی که موقع حرف زدن خجالت می‌کشد. این‌ها درد دارد.
وضعمان خراب است، وضع همه‌مان.

اصول

2012-02-01T10:08:00.000-08:00

یک سری جمله ها و اصول ها در زندگی ما هستند
که همیشه به کارمون می یان
و رعایتشون در نهایت به خودمون نفع می رسونه،
ولی هر وقت در شرایط سخت
( و البته تعریف شرایط سخت برای هر فرد متفاوته)
و حتی بهترین شرایط اون ها رو از زبون بقیه بشنویم،
اصلا بهشون توجه نمی کنیم
و با یه پوزخند از کنارشون می گذریم (البته نه همیشه):

1. در نا امیدی بسی امید است
2. از هر دست بگیری، از همون دست هم می گیری
3. باد آورده رو باد می بره
4. هر چه برای خود می پسندی، بر دیگران هم بپسند
5. بار کج به منزل نمی رسه
6. به پدر مادر خود نیکی کنید
7. برای دوستانت، دوست باشید نه خانواده
8. هر چقدر پول بدی همونقدر هم آش می خوری
9. جوجه رو آخر پاییز می شمارند
10. با یک گُل بهار نمی یاد
11. اخلاق بر چهره برتری داره
12. سحرخیز باش تا کامروا باشی
13. گر خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو
14(با توجه به بالایی). جوری تغییر کن
که خودِ قبلیتو در خودِ تغییر یافته ات ببینی
(روش فکر کنین بعد مخالفت کنید).
15. و هر مورد دیگه که
حضور ذهن ندارم
ولی ممکنه برای خیلی ها
اتفاق افتاده باشه...

خدایی چه اسمی بذارم؟!

2012-01-26T07:24:00.000-08:00

اینکه در حال حاضر دارم به چی فکر می کنم نباید مهم باشه، در واقع الآن که دارم اینو می نویسم خودمم نمی دونم آخرش به کجا ختم می شه؛ الله بختکی می رم جلو، هر چه باداباد... اصلا زندگی همینه. نظمِ زندگی در نامعلوم بودنِ آینده است. گاهی اوقات از "هیچی" می رسی به "همه چی" و گاهی برعکس؛ در رابطه با مورد دوم باید بگم ضربه ای که نقش شوک رو داره از جایی می خوره که بیشترین اطمینان رو بهش داشتی و کمترین توجه رو بهش کردی!

نمی دونم منظورم روشنه یا نه، ولی من یه نفر دچار بحران شدم... یک بحران بزرگ که فقط خودم می تونم به خودم کمک کنم.... ولی آیا اون چیزی که من به عنوان راه حل می بینم همون چیزیست که بقیه می بینن؟! طبیعتا نه بطور کامل. نمی دونم چی باید بنویسم. شاید هم اصلا نباید بنویسم. شاید باید خفه خون بگیرم و از زندگی که بقیه بهش می گن خوشبختی کامل لذت ببرم و اصلا نگم که حسم چیه... .

آره داداش، من تو خوشبختیِ خودم بد بختم. هرکی هم می خواد فحش بده که چسناله نکنم برا خودش نگه داره این حرف ها رو، شاید حتی آخر ایده آل های من، به غلط کردن افتادن خودم باشه. ولی یه جورایی می خوام تا تهش برم....

می دونم خیلی مخاطب نداریم(من و "من") =، ولی از هر کی که ما رو قبول داره می خوام برام دعا کنه، از هر خدایی که می پرسته بخواد... البته همه مون یا "یه خدا" رو قبول داریم، یا اصلا خدایی رو قبول نداریم. ولی برام دعا کنین بازم... ببینین چقدر مستاصل شدم...

حرفی دیگه ندارم برای این پست.
به امید "خوشبختیِ همه ی ما"...

ژانویه 2012، لیــلاج

خدایا وقت داری؟

2012-01-22T09:05:00.000-08:00

یه روز باید برم جای خدا بشینم. حالا جاش هم نه، بقل‌اش بشینم، بهش فرمون بدم، بگم خدایا، نگا مردمو، اینا کار دارن، خودشون بدبختی دارن، بیشترش نکن. بذار خودشون از پس خودشون برمیان. اذیتشون نکن. بیا من باهات کار دارم.

بعد واسش یه آهنگ خوب بذارم، حال کنه، بگم زندگی کن خدا، چیکار به مردم داری، بشین اینجا خدایی کن. اینارو گوش بده، اینو بذار تو گوشت، با دقت گوش بده، اگه دنیا گل و بلبل نشد، بی‌خیال اصن، می‌دونم دیگه، من اگه برم پیش خدا بشینم، مشکل همرو حل می‌کنم. قول می‌دم.

واسش فیلم می‌ذارم، می‌گم بیا بشینیم با هم Star Wars ببینیم، بعدشم براش یه تی شرت Star Wars بخرم تنش کنه. بشینیم باهم Batman ببینیم اصن. فیلمای بزن بزن ببینیم چس فیل بخوریم، بریزیم زمین، بعد من جارو بکشم، بگم خدا تو فقط بشین لذت ببر، زنگ بزنیم پیتزا واسمون بیارن با آبجو بخوریم پلی استِیشن بازی کنیم، یه کاری می‌کنم بهش خوش بگذره. بگم حیف نبود این‌همه وقت این کارا رو نکردی؟ اصلا می‌دونین چیکار می‌کردم، میبردمش کله پاچه بزنه با نون سنگک داغ، میبردمش بهش نیویورکو نشون می‌دادم، خودمم می‌دیدم، می‌رفتیم لندن، میرفتیم پارتی، می‌رقصیدیم، به خودش قصم امکان نداره بدش بیاد. من می‌شناسم خدارو. بعدش مست از پارتی میومدیم، تو کوچه‌ها داد می‌زدیم کونِ لقِ سرنوشت و می‌خندیدیم. فکرمون رو رها می‌کردیم، انقد رها که خوشبختی رو کامل حس کنیم، لمسش کنیم. بعدش می‌گرفتیم می‌خوابیدیم، تا لنگ ظهر می‌خوابیدیم. بعد که از خواب پا شدیم، یه نیمرو می‌زدم براش، میشستیم رو زمین نمیرو می‌خوردیم.

بهش می‌گفتیم چی می‌خوای دیگه از زندگی، اینا خوشبختی نیست؟ خوشبخت باش، وقتتو حرومِ آدما نکن، ارزش ندارن، آخرش هم محکم بقلش می‌کنم، بگم خسته نباشی، محکم باهاش دست بدم، خداحافظی کنیم.

نیاز به یک سیفونِ قوی

2012-01-18T12:08:00.001-08:00

راستش نمیشود چیزی نگفت، نمیشود ساکت بود، یعنی میشود ها، ولی آدم دلش میخواهد حرف بزند، بلند حرف بزند، طوری که کسی بشنود، طوری که همه برگردند و نگاه کنند، من میخواهم حرف بزنم، از خودمان بگویم، از اینکه چی هستیم، کی هستیم. میخواهم راجع به گلشیفته ی فراهانی بنویسم، میدانم خیلی ها خیلی بهتر و قشنگ تر و با قلمی محکم تر نوشته اند، ولی من هم میخواهم مثل صد ها نفر دیگر باشم، هرچه فکرش را میکنم نمیتوانم خودمان را درک کنم، یعنی میتوانم، ولی شوکه میشوم، مات میمانم، میگويم خدایا ما دیگر کی هستیم، این ها آدمند؟ (اشاره به خودمان).

من نمیدانم قصد گلشیفته فرهانی از این کار چه بود (کدام کار؟) ولی میدانم اگر سوادش را داشتم میفهمیدم. راستش زر مفت هم نمیخواهم بزنم، به هر حال من از دیدگاهِ خودم که خیلی هم محترم است بسیار کار ایشون رو تاکید میکنم، و آفرین میگم، آفرین میگویم به این شجاعت، راستش تخم میخواهد چنین کاری، چنین کاری تخم نمیخواهد البته، ولی اگر چنین ملتی داشته باشی آنوقت برای انجام چنین کارِ پیش پا افتاده ای تخم باید داشته باشید. ما ملتی هستیم که در تلویزیونمان چیزی جز مزخرفات پخش نمیشود، چیزی جز دروغ پخش نمیشود، ما ملتی هستیم که کتاب نمیخوانیم، نمیدانیم کتاب چیست، ما ملتی هستیم که به فکرِ بسته مان افتخار میکنیم و اسمش را میگذاریم غیرت، ما ملتی هستیم که با وجود آنکه میدانیم فیلتر شکن، توییتر و فیسبوک چیست به خودمان اجازه میدهیم تا به بازیگرمان توهین کنیم و او را فاحشه خطاب کنیم، ما ملتی هستیم که ندیده ایم، ملتی که هیچ نمیداند، ملتی که گوشش بسته است، ملتی که خودش هم نمیخواهد ببیند دور و برش چه هست، ما این هستیم، راستش وقتی نظرات مردم رو زیر آن عکس دیدم، فهمیدم ریده ایم، جداً میگوییم، خیلی ناراحت هستم، خیلی، اعصابم خورد میشود وقتی فکرش را میکنم، ملتی بی سواد که راجع به هرچی نظرِ بیخود میدهد.

آقا یا خانوم که هر نظری داری، انسان آزاد است که هرکاری دلش میخواهد بکند، به ما ربط ندارد، به شما ربط ندارد، لازم نیست هرکی هرکاری کرد ما درکش کنیم و بفهمیم، ولی حداقل کاری که میتوانیم بکنیم این هست که بدونِ اطلاع حرف نزنیم. "حدس" نزنیم، خیال نکنیم، گُه نخوریم. فکر نکنیم که ما درست میگوییم، حق با ماست، اینجوری نباشیم.

حالم از خودمان به هم میخورد. حالم از ایران به هم میخورد. دلم میخواهد بروم در توالت و عق بزنم، جوری که تمام این چیزا از دلم بیاد بیرون، عق بزنم اینهمه عقب افتادگی بیاد بیرون، آخرش هم سیفون بزنم آب همش رو ببره.

با تشکر "من"

گفتگوی فرهنگی درباره فرهنگ

2012-01-13T05:04:00.000-08:00

می خوام یک پست بلند بنویسم.
می خوام یک پست بلند درباره فرهنگ بنویسم...

فرهنگ. واژه ی که با افزودن یک پیشوند "بی" به اولش تبدیل به فحش می شه. همه جا ازش صحبت می شه ولی بهش عمل نمی شه. مخاطب های این وبلاگ پارسی زبانان و افرادی هستند که ریشه ایرانی دارند؛ پس من می خوام یک جمع بندی نیمه ناقص از تفکرات فعلیِ خودم درباره این واژه در ایران ارائه بدم.
عکس زیر رو از ویکیپدیا برداشتم. با یک نگاه ساه متوجه می شین که فرهنگِ هر جامعه، با فرهنگ جامعه ای دیگر متفاوته... و به همون دلیل زبان و دیگر دستاورد های فرهنگ در جوامع متفاوتند.

متاسفانه کشور ما دچار تضاد فرهنگی شده.

مثال های بارز این امر رو می شه در فیلم های سینمایی ما دید (چرا همه چیزو دارم ربط می دم به سینما؟ چرا جو منو گرفته؟). مثلا در فیلم "دایره زنگی" خانم بهاره رهنما به گوهر خیر اندیش می گه: "بی فرهنگ"! در این فیلم شاهدیم که آقای عبدالله زاده (امید روحانی) مخالفِ "دیش هوا کردن" همسایه هایشانه... . حالا سوال اینجاست: فرهنگِ آپارتمان نشینی توسط کدوم (عده ای که می خوان ماهواره هوا کنن، یا عده ای خلاف این امرو می خوان) نقض می شه، در حالیکه گروه اول داره با طرز فکرِ فرهنگِ مدرن، و گروه دوم با طرز فکر مذهب یا ارزشیِ خودش این مورد رو ارزیابی می کنه؟

تموم نشد!

پی‌نوشت "من" : به نظرم ما بی فرهنگ نیستیم، اصلا بی فرهنگ چی هست؟ مگه می‌شه کسی فرهنگ نداشته باشه؟ فقط فرهنگش فرق می‌کنه. و اینکه آره ما بی فرهنگ نیستیم، ما بی سوادیم. همین.
با تشکر.

پ.ن. "لیلاج": نمی شه فرهنگ نباشه. حتی "بی فرهنگی" هم یک نوع فرهنگه... به نظرم ما بی سواد هم نیستیم... ولی فرهنگمون، یه فرهنگِ ثابت نیست. مثلا فرهنگمون در فن آوری پشیزی نمی ارزد...
بحثِ بلندیست "مَن" جان...

"من": ما بی سوادیم.

لیلاج: تو جمله ی بالا نقطه رو یادت رفت بذاری من برات گذاشتم....

پ.ن.آخر: خب دیگه پست رو به اشتراک عموم می ذاریم.

این هم تیترِ مطلب

2012-01-11T05:43:00.000-08:00

بعد از آن پست ( فیلمساز ) که لیلاج نوشت، خواستم یک چیزهایی راجع به سینمای ایران بنویسم، یک چیزهایی هم آماده کرده بودم که خوب شاید الان یک کمی‌اش را نوشتم. دقیق نفهمیدم منظورش از آن پست چی بود و منظورش با کی بود اصلا. ولی خوب دوست دارم یک کم راجع به سینمای ایران بنویسم، چه با ربط به آن پست، و چه بی‌ربط، اصلا هرکس اجازه دارن هرکاری خواست بکند به شرط این‌که به کسی آسیب نرسد، من هم به شما آسیبی نمی‌رسانم، نترسید، (هاهاها با مزه‌ه‌ه‌ه)

راستش هرچه فکر می‌کنم نمی‌توانم بگویم ایران سینما دارد، یعنی دارد ها، سینما زیاد دارد، مثلا در تهران در خیابانِ عباس آباد یک سینما هست که اسمش آزادی است. و خوب احتمالا هم مردم چیزی از اسمش نمی‌دانند. اصلا چرا باید اسم یک سینما آزادی باشد؟ خوب اگر آزادی نباشد چه باشد؟ اسمش را بگذارند مثلا ژاله یا لیلاج حتی. چه می‌دانم، اصلا مهم هم نیست، اسم فقط اسم است. ولی منظور من از سینما، صنعت سینماست، هنرِ سینما و این‌ها، همان سینمایی که تویش فیلم می‌سازند. من از سینما چیزی نمی‌دانم، فیلم سازی نمی‌دانم، بازیگری؟ خیر، هیچی، ولی یک آدم که هستم، و آدم می‎تواند نظر بدهد، نظر من این است که ریده‌ایم، البته این نظر من در یک کلمه است، و خوب یکم هم رعایت کردم، زیرا نمی‌دانم چقدر اجازه دارم در این وبلاگ فحش بدهم، ولی لیاقت سینمایمان حداقل یک فحش است. (الان هم لیلاج اشاره کرد که در هر پست ۲ عدد می‌توان فحش داد. ولی شدت‌اش را مشخص نکرد، و در آخر هم اضافه کرد خیلی هم سینمایمان خوب است و این مردهای ریشو ریده‌اند توش، البته ادبیاتِ بیان‌اش کمی فرق می‌کرد)

از زمانی که یادم می‌آید نمی‌توانم به چند تا فیلم خوبِ ایرانی اشاره کنم، آن هم ، دوئل، آواز گنجشک‌ها، و این اواخر هم جدایی نادر و سیمین. همین، به جانِ خودم فیلم خوب دیگه‌ای ندیده‌ام، حالا اشاره کنم که این‌ها فیلم‌های بعد از انقلاب هستند، یعنی ایرانِ امروز. نمی‌شود که یک کشور در عرض سی سال فقط چند تا فیلم خوب داشته باشد، سی سال برای بعضی‌ها یک عمر است. من خودم سه تا فیلم معرفی کردم، حالا شاید من آدمِ مزخرفی هستم و کم گفتم، بگوییم اصلا در این سی سال (تازه دقیقش می‌شه سی و سه سال)، بیست تا فیلم خوب داشتیم، خدائیش بیشتر داشتیم یا کمتر؟ این درست است؟ این سینما است؟ این چی است؟

حالا شاید لیلاج ها بگویند که ما نمی‌توانیم فیلم بسازیم، زیرا آن‌ها نمی‌گذارند و این حرفا. اول این‌که کی ها نمی‌گذارند ما فیلم بسازیم؟ آن‌ها هم جزو ما هستند و ایرانی هستند، و ماها با هم ایرانی هستیم. و ما بودیم که اصلا انقلاب کردیم و این بساط ها را راه انداختیم دیگر. همین است، بخواهیم نخواهیم این الان سینمایمان است. سینمای ایران (!)

من وقتی می‌گویم سینما، یاد هری پاتر، جنگ ستارگان، آواتار، گاد فادری چیزی میوفتم، و خوب در کنار این‌ها یکم هم یاد بلک سوان (چقد فارسیش زشت می‌شه) و این‌جور فیلم‌ها می‌افتم. من به این ها می‌گویم فیلم.

و اصلا می‌دانید چی است؟ من می‌خواهم بروم بیرون و دیگر نمی‌خواهم بیشتر بنویسم. یعنی بلد نیستم زر زر هایم را بیشتر کنم. و شما اگر فیلم سرتان می‌شود (چون من سرم نمی‌شود) و نظرتان با من مخالف است، بیایید بگویید، بفهمیم دنیا دست چه کسی است. اوه بله بله، دستِ ایران است، ما خیلی خوب هستیم، قدرتمند هستیم.

تولدِ آرین

2012-01-10T23:24:00.000-08:00

سلام.
خواستم بیام یه چیز کوچیک بگم
و برم...
تولدت مبارک "دوست".

تو دوستِ من هستی؟
چند وقته؟ چند سال؟
~~بیخیال، کمیت مهم نیست،~~
کیفیت مهمه...
و اگه دوستی رو
"حرف زدن"حساب نکنیم،
پس دوست خوبی هستی.
برای تولدت کیک کادو نمی دم
کلا خوردنی نمی دم...
چند تا ماهی.
برای عیدت....
می دونی چه آرزویی دارم...
به هر خدایی که قبولش داری
دعا کن برام :(

بگذریم :)
اصلا برای چی نوشتم؟
ها؟ خدایی چرا؟
تولدت مبارک داداش.
در غربت خوش باشی
فرانکفورتیا بد نیستن؟
اذیت نمی کنن؟
~~باهاشون سر کن...~~

می بینی آرین جان؟
هر سال که می گذره
بیشتر به مرگ نزدیک می شیم.
ولی جشن می گیریم...
شادی می کنیم...
شاید تنها موقعی از سال باشه
که یهو همه یادمون می افتن!

باز هم تولدت مبارک. امید است
به هر چی می خوای برسی...

پ.ن.: پی نوشت نداریم.
پ.ن.2: به بالایی مراجعه کنید...

فیلمساز - بی مقدمه

2012-01-09T06:12:00.000-08:00

قدیم ها هر کَس از خانه مادرش قهر می کرد، دلش می کشید بازیگر سینما شود، فوتو مدل شود. عده ای هم یک دوربین دیجیتال دستشان می گرفتند و در کوچه و خیابان شات می زدند!!

جدیدا ها مُد عوض شده و همه می خواهند یک شبه فیلمساز شوند!

برای فهمیدن دقیق معنای "فیلمساز" لطفا به عکس پایین مراجعه شود...

لابد می پرسید: خب، که چه؟! من به شما جواب می دهم... فیلم سازی یعنی اول فیلمنامه را بخوانی(یا گاهی خودت بنویسی)، تیم پیدا کنی، بازیگر پیدا کنی، نگران تدوین آن باشی... سر صحنه فیلمبرداری "کار را بگردانی" و بعد از همه این مراحل، اگر در کشوری مثل ایران باشی، نگران شوی که چه بلایی سر عوامل فیلم و خود فیلم خواهد آمد...

من به سینماگران دگر کشور ها احترام می گذارم و یک طرفه نه به قاضی نه به سمت پوزه شان می روم، ولی از پش ت همین تریبون هنجار می کشم: "هنر کردی خانم/ آقای فیلمساز!"

یک فیلمساز باید اینگونه بدبختی ها را سر فیلم برداری متحمل شود:(تایتانیک)

و سپس مثل عکس پایین بازیگر خود را از دست بدهد: (درباره الی)

گاهی هم ممکن است یک فیلم یک فیلمساز تا سال ها بعد مشهور بماند. مانند:

درمورد عکس بالا:

مارتین اسكورسیزی:
ما با هم چند شب با یك تاكسی در شهر می گشتیم . دنیرو احساس غریبی داشت. او كاملا ناشناخته بود و كسانی را كه سوار تاكسی می كرد او را نمی شناختند. مثل این بود كه او اصلا وجود نداشت. عاقبت یك مرد سوار تاكسی شد كه اسم او را از روی كارت شناسایی اش شناخت و گفت «خدایا، تو سال گذشته یك اسكار بردی و الان داری تاكسی میرونی!» . دنیرو گفت كه فقط برای انجام یه تحقیق است.
..............................
(عکس:مارتین اسکورسیزی و رابرت دنیرو سر صحنه در فیلم راننده تاکسی)

خلاصه اینکه حواستون باشه باید چی کار کنید. هر چیزی، به اون شیرینی که از دور حس می کنید نیست...

پ.ن.: فیلمسازی بیشتر از هر چیز، دل و جرئت می خواد....

پ.ن.2: همه ی متن یک دردو دل لیلاجی بود.

چند سخن با شما؟

2012-01-08T07:20:00.001-08:00

باشد این هم چند سخن با شما.
این یک وبلاگ است. در تعریف وبلاگ آمده است که تویش می‌توان چیزی نوشت اعم از نظرات شخصی، نظرات غیر شخصی، تجاری مجاری، داستان، روز نوشت، زور نوشت و اینها.

ما هم چون وبلاگ دست مردم دیده ایم و دلمان خواسته، گفتیم برویم یک جایی یک دکونی باز کنیم و تویش هِی چیز بنویسیم، حالا این مایی که می‌گویم کی هست اصلا؟ هیچکی خودم هستم که خودم را جمع بستم. من که بگذارید اسمم همان "من" بماند خواستم با یک کسی یک وبلاگی راه بیاندازم که اصلا شبیه من نباشد و کلا فرق کنیم و دعوا کنیم و فحش بدهیم و اصلا نظرات شبیه به هم نداشته باشیم. خوب طبیعتا چنین فردی پیدا نمیشد که با من وبلاگ بزند، پس من پیشنهاد خود را به لیلاج دادم او یکم خصوصیاتش شبیه همانی است که دمبالش میگشتم و تقریبا هم سلیقه و هم نظر نیستیم، او قبول کرد که وبلاگ را راه بی‌اندازیم و تویش چیزی بنویسیم، ولی او درخواست داشت بداند که تویش اصلا چه بنویسیم؟ (زیرا منتق سرش می‌شود) من هم گفتم خود را محدود نکنیم و هرچه خواستیم بنویسیم، و بعد او گفت درست ولی چی بنویسیم و اصلا پیرامون چه باشد، و من هم چون فقط میخواستم یک وبلاگ با کسی که نقطه نظر مشترک نداریم راه بیاندازم و اصلا هدفی نداشتم، با خود فکر کردم و گفتم بیخیال اصلا نمی‌خواهد وبلاگ راه بی‌اندازیم، ولی آخرش راه انداختیم.

او رئیس است و دیزاین میزاین و همه چی با او است، البته قبل از این تا به‌حال با بلاگر کار نکرده و طبیعی است که یکم طول بکشد تا درستش کند، او با اسم "لیلاج" می‌نویسد و من با "من".(فکر کرده خیلی خاصه اگه با "من" پُست بده)

از او خواسته بودم تا طنز بنویسد و من جدی و غمگین و این ها ولی نمی‌شود، اصلا من این صفحه ی بلاگر را می‌بینم به من چشمک می‌زند و می‌گوید تو خیلی با مزه هستی، تو خیلی خوشگل هستی، و من را جو می‌گیرد و دوباره حس می‌کنم خیلی خنده آور هستم و نمی‌توانم چیزی جز هجویات (حجویات؟ هجویاط؟ حجویاط؟) بنویسم. از همین‌جا از او هم می‌خواهم هر مدل که خواست بنویسد.

باشد که شروع خوبی باشد و پایان نداشته باشد اصلا. مگر می‌شود پایان نداشته باشد؟ بله می‌شود.

برای تست است لطفا آن را نخوانید

2012-01-08T05:56:00.000-08:00

تست می‌شود. بشود؟ شد.

2012-01-08T05:48:00.000-08:00

چهار پنج شیش امتحان می کنیم